ömür yolculuktu şehirler bizden geçip gider sesler yüzler kederler konuktur ömre bazan kırık bir zeybek bazan acemaşiran gülüşler ki kimisi eski bir şamdan yanar geriye döndükçe eskil yalnızlığından düşler kelebek kıvamı ansızın uçup gider yalnızlık /biten aşklardan kanayan hicran hicran yine hicran yine hicran dağlar ki azrail görkeminde amansız uzanır göğe orada ömür biçtik acının makasıyla yoksulluklardan kırk yama vurduk her soluğa her biri gamdan bozkırlar boyunca ağıtlar dikildi ömrümüze ağıtlar ki bir ömürden diğerine uzanan anızlar gibi savuran devrandır kader dedikleri göğ biçer can üzre can muhannet elinde av olmuş yüreklerde aşk ki ey devran ki bir zehirle kılağılanmış tırpan aşka ateşe düşercesine düşmeyi seçmişiz bir yol gülün rengini kanla öğrendik bu kıraçta yollara düştük düş olduk ..kan içinde kalan bulutlardan haber ilettik bizden sonraya ah ömür mü yalan aşk mı biz mi yalan esrik bir iz kalır zamana yaşadım dediğin andan aşktan kalır geriye bize ait olan ne varsa tut ki yar kokulu bir dünya akşamından kimi zaman hayat işte bir tek an gerisi yine hicran yine hicran yine hicran… ADNAN DURMAZ

Bir küçük kız çocuğu olmak istiyorum Bebekleri için ağlayan Kurtlarından habersiz elma şekerlerini yemek istiyorum Elbiselerimin kirlenmesini istiyorum Dizlerinim parçalanmasını oyunlar oynarken Ağaçların en tepesine çıkmak istiyorum uzaklara doğan güneşleri görmek için Avuçlarımdaki kelebeklerin başka diyarlara gülüşlerimi taşımasını istiyorum Beyaz çiçekleri toplamak istiyorum tüm beyaz çiçekleri.. Çimenlerin üzerine uzanmak istiyorum rüzgarı hissetmek tenimde Saatlerce uyumak istiyorum ağaçların gölgesinde masallarla Sebepsizce saatlerce ağlamak ve gülmek istiyorum Gün batımının şerefine esen rüzgarın saçlarımı dağıtmasını istiyorum Evimin yolunu tutmak istiyorum uzun ağaçlık bir yolda sonra duruyorum bir an ve uçuruma koşmaya başlıyorum çiçeklerimi fırlatıyorum aşağıya yağmur başlıyor başımı kaldırıp gözlerimi kapıyorum açıyorum kollarımı uçurumun boşluğuna hüznümün yüzümdeki tüm izleri sızlıyor her bir yağmur damlasında saçlarım sırılsıklam olmuş yağmuru seviyorum göz yaşlarımın esiri yağmuru.. denizin uğultusu kulağımda.. sahilin yolunu bulmaya çalışıyorum oturuyorum kumlara dal parçalarıyla gülen suratlar yaptıkça ben rüzgar alıp götürüyor gülüşlerimi.. rüzgara kızıp avucumda sıktığım kum tanelerinden alıyorum hırsımı güneşe bakıyorum son kez o büyülü koca yıldıza bakıyorum her defasında batmaya mahkum edilmiş o güneşe.. denizin uğultusu çalıp koşarak uzaklaşıyorum ?derler ki : ?eğer iyi arasan eve dönüş yolunu bulursun..? ? odamda oturmuş pencereden dışarıyı izliyorum gözlerim ayı arıyor hüznümse çocuk yüreğimi başkalarının benim için toplayıp getirdiği çiçekleri kokluyorum üşümek istiyorum yada donuyorum tek arzum ısınmak aslında ben hiçbir şey hissetmiyorum.. damarlarım dolanan buz gibi kanım hariç.. ve akıyor beyaz bileklerimden usulca.. içimdeki tüm hüzün akıyor.. ruhumda yalnızca izleri kalıyor annem odamın kapısını açmayı akıl ederse görecek tüm bu hüznü sonra duvardaki yazıya takılacak gözleri ?ben hiç senin kızın olacak kadar masum olmadım anne!? çocukken de duvarları boyamak isterdim hep bir şeyler çizmek yazmak.. ama hiç kanlı kuru bir hoşça kal yazısı hayal etmemiştim ellerimin arasına alıyorum çiçeklerimi kana bulandılar ama hala güzeller kokluyorum son kez onları bana koparılıp getirildikleri yerde buluyorum bir anda kendimi bugün elimde çiçekle yürürken çiçeklerime iltifat eden o adam geliyor birden aklıma ? koklaya bilir miyim bu güzel çiçekleri ? ? ? tabi ki..? yaklaştırdım ona çiçeklerimi gözlerini kapadı uzun uzun kokladı acaba oda bu diyarda bulmuş mudur kendimi.. hüznümün kokusu sinmiş midir çiçeklerime.. uzandım yatağıma uykunun büyüsü baş ucumda çiçeklerim ellerimde kalbime yakın tutuyorum onları.. yazdığım bu satırlara isyan eden fısıltılar duyuyorum uzaklardan.. ama nafile.. gecenin masum bu vaktinde kurumuş dudaklarım fısıldıyor ?hoşça kalın..? çiçekler kızın kanlı ellerinde kayar usulca..kelebeğin kanatları koptu..annenin acı haykırışları melekleri çekip aldı cennetten..sönmüş cehenneme alev olmak için düştü melekler..yıldızlar beğenmedi yerlerini kayıp kızın ruhunun gidişini müjdelediler.. ve perde kapandı. Kalansa;